Enkele minuten na 04.00 u scant een van de 4Daagse-vrijwilligers mijn rode polsbandje voor de laatste keer aan de START op de Wedren. Het is goed weer, en met wat geluk blijft het de hele dag zo. De groep 50 km-lopers is vanochtend beduidend kleiner dan afgelopen dinsdag bij de start. Het betekent dat de lopers onderweg meer ‘ruimte’ hebben en dat bevalt de meesten wel. Vandaag doe ik heel bewust rustig aan; genieten, dát is wat ik op deze laatste 4Daagse-dag vooral wil doen. Daar hoort een wat rustiger wandeltempo bij, en bovendien is er tijd genoeg om op tijd in Malden aan te komen, waar de WishWalkers ‘naar wens’ kunnen verzamelen om ‘gebroederlijk & gezusterlijk’ de laatste kilometers naar Nijmegen af te leggen. Voordat we vanochtend de oudste stad van Nederland daadwerkelijk hebben verlaten, zijn er al wat kilometers afgelegd. Maar dan is de warming-up echt voorbij en gaat het via Overasselt ( de Oude Kleefsebaan en de Kleefse Veerstraat doen mij altijd glimlachen) en Nederasselt richting het Brabantse Grave. De herkenbare brug met de bogen is al van ver te zien. Het doet me altijd denken aan een reclamespotje van André van Duin, dat ongeveer zó ging: “Heeft u iets te graven ? Voor al uw graafwerk, graafbedrijf Graafsma. Graafstraat 3 in Grave” Grave dus, misschien wel het mooiste stadje van de hele 4Daagse-week… Gassel te Noord-Brabant is héél wat anders dan Gasselte te Drenthe, en door Beers via Vianen gaat het naar Cuijk; de gezelligste stad op de route van vandaag. Een welverdiende pauze in het WishWalk-rustpunt, waar Corien en Joke de WishWalkers hartelijk welkom heten. Even wat drinken en eten, onderwijl pratend met andere WishWalkers. En het is nog steeds mooi weer ! In Mook zoek ik in de rijen toeschouwers naar een bekend gezicht. De voorbije dagen hebben vele 4Daagse-lopers, net als ik, een van de allergrootste 4Daagse-supporters moeten missen. Davy, de jongeman met de opbeurende woorden “Ik vind jullie kei-goed! Ik ben Davy” op een groot bord boven zijn rolstoel, is er ook vandaag niet bij. Heel jammer… Hopelijk is hij volgend jaar wel weer present want zo’n trouwe supporter ( meer dan 15 jaren ! ) doet veel 4Daagse-lopers goed !

Door Molenhoek gaat het op weg naar de WishWalk-verzamelplaats in het centrum van Malden. Even na 13.00 u ben ik er. Er is nog geen WishWalker te zien, maar dat kan ook niet want de Doe Een Wens-vlag hangt er immers nog niet. Evenals vorig jaar kan die heel praktisch mooi hoog bevestigd worden aan het hekwerk rond een van de lantaarnpalen in de middenberm van de Rijksweg, zodat de vlag goed zichtbaar is. Het wachten vangt aan, en met een bekertje koffie van de kraam op het plein in de hand voel ik me voor het eerst toeschouwer temidden van het publiek. Beetje vreemde gewaarwording, dat wel…

Af & toe komt er een WishWalker voorbij lopen, maar vaak blijft het bij een groet of een vriendelijk gebaar. Sommigen geven aan liever door te willen lopen om verschillende, uiteenlopende redenen. Prima natuurlijk, het is een vrije keus zoals je er ook zelf voor kiest om de 4Daagse te lopen, nietwaar? WishWalker Hilly meldt zich even voor tweeën en is blij dat ze op tijd is… “Waar zijn de anderen ?” “Welke anderen? We zijn nu met twee…” Ze heeft zich bijna moeten haasten om op tijd in Malden te zijn. Gelukkig arriveert enige tijd later WishWalker Patrick en hij sluit zich graag bij ons aan. Om klokslag 14.00 u besluiten we te vertrekken en we mengen ons gedrieën in de bijna eindeloze stroom voetgangers richting de Via Gladiola in Nijmegen. Met de blauwe DEWS-vlag om onze schouders geslagen en met gepaste trots stappen we door, onder luide muziek van Franz Bauer, die vraagt of we even tijd voor hem hebben. Nee, we moeten dóórlopen ! De politieagent met de witte tropenhelm dirigeert de 4Daagse-wandelaars met elan over het kruispunt richting de St. Annastraat en het Keizer Karelplein.

Op de Via Gladiola staat het publiek rijendik enthousiast naar de wandelaars te zwaaien, toe te juichen en aan te moedigen. Gladiolen worden ons overhandigd door een van de Doe Een Wens-vrijwilligers als we goed & wel Nijmegen binnenlopen. Altijd weer verrassend zo’n mooie bos ‘zwaardbloemen’, en het voelt bijna even waardevol als de medaille die een kilometertje verderop ligt te wachten. Op de tribunes aan het begin van de St. Annastraat maken vele bekende, en nog meer onbekende, Nijmegenaren hun opwachting. Vriendelijk knikkend, zwaaiend en soms handenschuddend met familie, vrienden & bekenden die hun 4Daagse-kanjers met veel gejuich staan op te wachten. En terwijl we de Oranjesingel oplopen voor de allerlaatste honderden meters van de 95^e International Four Days Marches Nijmegen dringt zoals ieder jaar met veel blijdschap tot me door: Wéér een geslaagde WishWalk voor het Goede Doel !

WishWalker Jacob

De derde dag, dus al over de helft, en vooral de dag na de saaiste dag van de Vierdaagse met de lange weg naar Nifterik en Balgoij.
Helaas voor de 50 km-lopers zit er vandaag ook weer een zeer saaie lus in, namelijk naar Ottersum, waar men wel alles in het werk stelt om het daar zo gezellig mogelijk te maken, is de weg er naar toe en weer terug niet echt opwindend.

Maar de dag begint zoals alle wandeldagen, de wekker loopt af om 01:45 waarna mijn vrouw een lekker ontbijt klaar heeft met een goed bakje koffie.
Hierna stap ik in de auto en rij naar Lent, waar ik mijn auto parkeer bij het station.
Ik haal dan mijn fiets van de fietsendrager en fiets rustig over de Waalbrug richting de Wedren, aangekomen bij de eerste stoplichten ruik je de geuren van de Vierdaagsefeesten.
Om 3:45 sta ik klaar voor de start en prijs mij zelf rijk dat ik nog geen blaren heb gelopen, dit in verschil tot vorige jaren waarin ik haast traditiegetrouw op de tweede dag een blaar loop.

Via een groot gedeelte van Nijmegen gaan we via Malden, Mook, Middelaar en Plasmolen naar Milsbeek waar de lus naar Ottersum dus begint.
Een lolly en wat goede muziek helpt mij op de lange weg naar Ottersum, waar in Ottersum het best gezellig is, veel publiek en een lekker bakje bouillon.
Hier tref ik ook Jacob Kleef, de eerste Wishwalker, en we besluiten samen door te lopen waardoor de terugweg minder saai lijkt.
Net buiten Milsbeek komen de 40Km-lopers er weer bij lopen we gezamenlijk naar Breedeweg om uit te komen in Groesbeek.
In Groesbeek nemen de militairen deel aan een herdenkingsceremonie voor de gevallenen uit de tweede wereldoorlog.
In gedachten loop ik er langs en denk aan mijn vader, een militair in hart en nieren die ook heeft gevochten in de Oorlog en vorig jaar is overleden.
Een lichte pijn in mijn linkervoet brengt mij weer terug in de Vierdaagse en doet mij besluiten om op de rustpost van de KNBLO mijn voet aan een grondige inspectie te onderwerpen.
Helaas is de blaar er toch, en heb ik deze rust gebruikt om deze te laten intapen, en na het nuttigen van een hapje en een drankje weer op pad.
Midden in Groesbeek staat de rustpost van de WishWalk en daar ben ik nog even gestopt om wat lekkers mee te nemen.
Leuk was de aanwezigheid van enkele medewerkers van de Doe Een Wens Stichting, dat geeft de betrokkenheid nog meer glans.

Hierna loop ik verder en maak mij op voor de Zevenheuvelenweg.
De Zevenheuvelenweg, soms lijkt het wel of ik in de Tour de France zit, alleen dan zonder fiets maar wel met alle campers langs de weg.
Zo nu en dan stop ik boven even en kijk dan even terug en verbaas mij elk jaar weer over de schoonheid van al die mensen die ploeterend en steunend naar boven gaan.
Alsof we in een reuzerups zitten, golven we door het landschap op en neer, en komen zo aan in Berg en Dal waar het gelukkig weer vlak is en de spieren weer een beetje tot rust kunnen komen.
Uiteindelijk komt het bord Nijmegen weer in zicht en na nog enkele wijken de eer aan te doen was ik rond 14:00 u binnen.

Een dag welke door vele wordt aangeduid als de mooiste, noem ik toch liever de bijzonderste dag van de Vierdaagse met de Zevenheuvelenweg.
Persoonlijk blijf ik toch de laatste dag met als hoogtepunt de Via Gladiola de mooiste vinden maar dat is natuurlijk voor iedere wandelaar weer anders.
Helaas werden de wandelaars die na 14:30 u binnen kwamen getrakteerd op een wolkbreuk, waardoor deze dag voor de wandelaars die het al moeilijk hadden in de heuvels nog eens extra “beloond” werden.

Al met al een mooie dag, een klein blaartje en een goed gevoel voor morgen, dus wat wil je nog meer.

Groet,

Klaas Bouw.
100^e WishWalker.

Het is woensdagochtend 03:45 als mijn mobieltje gaat. Ik schrik wakker en besef in een toestand van halfslaap dat het vandaag de dag van Wijchen is. En de dag dat mijn man jarig is. Ik neem op en ik hoor de opgewekte stem van mijn nichtje: ‘Hoi Hilly, wij staan bij de start, hoe laat begin je?’ Met een slaperige stem zeg ik dat ik om 06:15 start. Voordat ze ophangt zegt ze dat ze hoopt dat ze dan nog wakker is. Al snel ben in weer in diepe slaap verzonken. Dan belt een neefje, met dezelfde vraag die me een kwartier eerder gesteld werd. De jongelui genieten van de Vierdaagse feesten en sluiten de wakkere nacht af bij de Wedren. Ik rol mijn bed uit. De dag begint.

Mijmerend over alles wat me bezighoudt fiets ik van Malden naar de start, die bevolkt wordt met studenten. Een vertrouwd gezicht. De geweldige sfeer is opnieuw allesoverheersend; Nijmegen houdt me telkens weer vier dagen lang in haar greep. Ik begroet de zeven dames met wie ik elk jaar deze speciale ervaring deel. Het is een bijzonder weerzien. Het is inmiddels een gewoonte geworden dat onze eerste stop bij een boerderij is, waar we genieten van koffie en een puddingbroodje. Ik realiseer me dat mijn achtste Vierdaagse een extra bijzondere is. Ik loop voor Stichting Doe Een Wens, een mooie organisatie die elk jaar weer een topprestatie levert.

Met Bram in mijn hoofd slokken mijn wandelschoenen de kilometers op. Bram is de zoon van een lieve collega. Hij werd ernstig ziek en is eind maart overleden. Ik besloot om voor hem te gaan lopen. Het publiek dat rijendik aan de kant van de weg staat, het feest bij Alverna, het telefoontje van familie, maar vooral de gedachte aan Bram geven me kracht. In de verte zie ik 8 plastic stoeltjes staan. Mijn familie. We eten tompouces en vieren de verjaardag van mijn man, Johan. Het weerzien van familie is zo fijn dat je er iets makkelijker van gaat lopen. Mn mobieltje piept en op het schermpje verschijnt een sms: Hoi Hilly, hier een bericht van Irma, zus van Berniek. Gisteren nog weer de foto’s van Bram van de Doe Een Wens-dag bekeken. Ik mis hem en ben verdrietig dat hij niet meer bij ons is maar op de foto’s kun je zien hoe hij heeft genoten van die dag. Ik wens je goede wandeldagen, fantastisch dat je voor dit doel loopt. Zet hem op, ik denk aan je, elke dag. Het raakt me diep en geeft moed. Dit is waar ik voor loop. Als we stoppen om soep te eten krijg ik weer een sms. Het is een berichtje van Berniek, moeder van Bram, waarin ze zegt dat Brams familie een prachtig bedrag heeft opgehaald. Ik ga mijn streefbedrag overschrijden en kom op een totaalbedrag van € 3000,-. Dikke tranen rollen over mijn wangen en vallen in de soep. De laatste zin van haar sms ontroert me enorm: Hopelijk geeft Bram je vleugels de laatste dagen. Ik slik een waterval aan tranen weg en ben in mijn gedachten bij haar. We eten onze soep op en lopen richting Nijmegen, de drukte in, over de finish. We eten de gebruikelijke zak friet en ik fiets terug naar het gastgezin waar ik elk jaar slaap.

Uitgeput en vol van de emotionele dag vind ik op de tafel een kaart: Lieve mam, doe een wens en loop je droom. Mijn dochter. Wat weet ze het prachtig te beschrijven. Ze schrijft hoe trots ze op me is en spreekt me moed in. Ik denk aan de dagen die voor me liggen. De gladiolen zullen voor Bram zijn…

WishWalker Hilly

19 juli 2011 De dag van Elst

Het is pas 22.30 uur als ik maandagavond mijn bed induik. Mijn wandeltas voor de zoveelste keer gecontroleerd. Accu van de fotocamera nog opgeladen en hetzelfde geldt voor de 2 smartphones die ik meeneem. Eenmaal in bed komen de gedachten, ga ik het halen, hoe houden mijn voeten het, wat doet het weer, had ik toch niet voor de 40 km in moeten schrijven. Enfin, al denkend wordt het vanzelf 02.00 uur en de wekker vertelt mij dat ik eruit moet. Brood is al voor me gesmeerd, alleen nog even de waterflessen vullen en mijn voeten intapen.

02.45 uur vertrek ik richting station en als ik daar aankom staat het perron al redelijk vol. Vergeleken met vorig jaar heerst er een wat matte stemming. Om 03.10 vertrekken we om met nog enkele tussenstops in Nijmegen aan te komen. Vanaf het station lopen we in een lange stoet naar de wedren (de startplaats van de 4-daagse)

Volgens de 4-daagse barometer hebben zich de afgelopen dagen 42.812 deelnemers ingeschreven. Je merkt aan de lopers dat het moet beginnen. We zien de marsleider nog druk in gesprek met allerlei persmensen en filmploegen. Dan is het eindelijk zover. Er wordt afgeteld van 10 naar 0 en dan valt het startschot. Een applaus klinkt en het gejoel en het lawaai van onze studenten en feestgangers barst los. Het is 04.09 uur als mijn polsbandje wordt gescand voor de start. De “high five” is blijkbaar dit jaar een favoriete groet en ook de menselijke hagen waar de lopers doorheen en onderdoor moeten lopen vormen de eerste meters van de 200 km die gaan volgen. Wat een mensenmassa. Het is zelfs zo druk en smal geworden dat de lopers stil moeten staan en slechts schuifelend de weg kunnen vervolgen. Uiteindelijk bereiken we het “Traianusplein” en gaan we de Waalbrug over naar Lent. In tegenstelling tot voorgaande jaren is het erg rustig in Lent. Natuurlijk is de zomervakantie hier al 2 weken bezig en zullen de gebruikelijke toeschouwers, nu bij “die Anton in Tirol” zelf zijn. Dan maar zonder de bekende skihutmuziek verder. Het is 04.45 uur als we de kerkklok van Lent passeren. We gaan in het donker verder naar Bemmel en dat bereiken we om 05.45 uur. Hier is al volop leven in de brouwerij en zelfs de burgemeester staat op dit vroege tijdstip de lopers toe te juichen en aan te moedigen. Via de polder en langs de A15 gaan we richting Huissen (uitspreken als Husen). Het is 7.30 uur als ik het bordje Huissen passeer en besluit Irene even te bellen hoe het met me gaat. De zon is inmiddels al lekker gaan schijnen en de bevolking van Huissen is massaal uitgelopen om die vroege wandelaars welkom te heten en aan te moedigen. Op de markt staat Paul de Graaf zijn bekende “Vier dagen lang” te vertolken. Dan volgt de lange saaie dijk naar Elden (een buitenwijk van Arnhem). Zelfs de schapen blijken op vakantie te zijn (zeker naar familiebezoek op Texel). Halverwege de dijk is een rustplaats en ik besluit om daar even een boterham te eten. Gezien de prijzen voor een bekertje koffie (€ 2,25) drink ik maar wat van mijn zelf meegenomen flesjes. Na een kleine 10 minuten loop ik weer verder en bereik ik om 09.00 uur de buitenwijk Elden in Arnhem. Het is er gezellig druk en de harmonie en een dweilorkest zorgen voor de muzikale ondersteuning. We lopen verder en iets voor Elst sluit de 40 km aan. Gezamenlijk lopen we door de buitenwijk van Elst waar de bewoners weer zorgen dat er voldoende drinkwater te krijgen is. Ook hier wordt gezorgd dat de inwendige mens niets tekort komt. Schalen en bladen met snoep, fruit en koekjes. Vlak voor het centrum sluit ook de 30 km aan en wordt het er druk op het parcours. Het is 10.15 uur en de terrassen en de straten in Elst staan en zitten helemaal vol. Een enorme mensenmassa, die de lopers aanmoedigen en toejuichen. Verschillende dweilorkesten en harmonieën zorgen voor de muzikale ondersteuning en brengen nog meer stemming in deze plaats. De collega van Irene, die ergens langs het parcours woont, heb ik niet kunnen ontdekken, maar gezien de velen duizenden langs de kant van de weg, is dat niet zo vreemd. Via een brede weg verlaten we het centrum en in een buitenwijk richting Valburg deelt Heinz de nodige belegde toastjes uit. Dan bereik ik de stand van Doe Een Wens en Petra verzorgt mij prima met een bekertje soep en een mars. Na nog even wat te hebben bijgepraat met mede WishWalkers lopers vertrek ik richting Valburg. In tegenstelling tot wat de weersberichten voorspelden is het zonnig en zelfs warm. De lopers hadden wel regenkleding meegenomen, maar spullen tegen de zon lagen nog thuis.

Via Valburg (11.00 uur) naar Slijk Ewijk (12.00 uur). Onderweg nog een kleine pauze ingelast en mijn 0.5 ltr karnemelk opgedronken. Door naar Oosterhout waarna de beruchte dijk volgt. Ook in de genoemde plaatsen zorgen muziekkapellen en geluidsinstallaties voor de nodige muzikale ondersteuning en klappen bewoners / toeschouwers spontaan de lopers toe. Na de laatste controle, vlak voor de dijk begin ik om 13.00 uur aan de laatste 6,5 km, waarvan 5 km over de dijk. Het uitzicht over de Waal is mooi, zeker met die zon. Halverwege de dijk zijn volop werkzaamheden bezig voor de aanleg van de nieuwe brug over de Waal die in 2013 de oude Waalbrug moet ontlasten. Bij de werkzaamheden zien we Jan van Vulpen voor het eerst. Iemand die de 4-daagse heeft gevonden om reclame te maken voor zijn activiteit “Bomen rooien, struiken snoeien”. Hij deelt stickers uit en roept zijn activiteit luid over het parcours. We zullen deze man nog de rest van de 4-daagse tegenkomen en zeker zijn stickers en aanplakbiljetten. Dit zorgt voor de nodige leuke opmerkingen en uitlatingen gedurende de rest van de tocht. Via Lent draait de karavaan weer de Waalbrug op en gaan we dezelfde weg terug die we vanochtend gestart zijn. De studenten en feestgangers zijn inmiddels uitgeslapen en staan ons (met een biertje in de hand) weer toe te juichen en te verwelkomen. Om 14.16 uur bereik ik het registratiebureau en laat ik me uitscannen. Ik ontvang de knipkaart voor de dag van morgen en drink nog even een flesje AA leeg op een van de bankjes. Daar krijg ik spijt van, zodra ik opsta, want ik voel me direct 30 jaar ouder. Stram en stijf strompel ik richting station. Als ik langs de 4-daagse barometer loop zie ik dat vanochtend bijna 1500 deelnemers niet zijn gestart. Eenmaal op het perron toch nog maar een keer rekken en strekken. Met de trein van 15.14 uur verlaat ik Nijmegen en ben ik een 15 minuten later in Oss. Eenmaal thuis heeft Claire het waterbad voor mijn voeten en de koffie al voor me klaar staan (wat een luxe). Vandaag 2 blaren gelopen op ieder hak 1. Rechts blijkt het een bloedblaar te zijn die onder het aanwezige eelt is ontstaan. Het wordt een wat moeilijke klus om die blaar fatsoenlijk doorgeprikt te krijgen, maar uiteindelijk is het toch gelukt. Je hebt uiteindelijk niet voor niets een dochter die voor verpleegkundige studeert. ’s Avonds word ik nog door Astrid (mijn dochter die een opleiding tot sportmassage volgt) gemasseerd en dat vinden mijn spieren helemaal niet verkeerd. Nog even een warme douche en om 21.30 uur naar bed, want om 02.00 uur gaat de wekker weer. Hoewel ik redelijk moe ben, komt de slaap toch pas na een paar uur. De belevenissen van vandaag komen allemaal nog een keer langs en ik geniet in stilte van deze mooie dag.

Emile Bartholomeus

1 ste Dag 4 Daagse 2010 

Vandaag begin ik aan mijn 6^de 4 daagse, eigenlijk de 7^de, als ik die van 2006 meereken, want zoals iedereen weet werd deze afgelast vanwege de hitte. Wat is de weersvoorspelling voor vandaag?….….Ja hoor,weer warm. Met in het achterhoofd de toestanden van 2006 begin je toch met een dubbel gevoel aan zo`n eerste dag. De 4 daagseorganisatie heeft besloten om een uur eerder te starten, waar ik zelf erg blij mee ben want aan inkorten moet ik niet denken en aan afblazen al helemaal niet. Om even voor 5 uur komen Marleen en ik op de Wedren aan en hier staat al een hele rij wachtende wandelaars, wij sluiten gewoon aan.
De start verloopt niet veel sneller nu er gescand wordt, tegen 5.30 uur ben ik gescand en kan ik van start, geeft toch altijd weer een bijzonder gevoel. Voor ik het weet ben ik bij de Waalbrug, met een mooie zonsopgang en heb de eerste dronken maar vrolijke studenten achter mij gelaten, blijft leuk!

We lopen nu richting Bemmel via Lent waar je de eerste gezelligheid al tegenkomt, onderweg zeg ik wel eens: ‘Wie zijn er nu “gek”, wij of al die mensen aan de kant?’. Hier worden we in alle vroegte getrakteerd op een borreltje, dat  ik vriendelijk oversla want ik heb nog een paar km-tjes voor de boeg. Vanaf Bemmel lopen we een heel lang stuk tussen de weilanden en maisvelden door, richting Rijkerswoerdse-plassen. Voor mijn gevoel heb ik dan het “ergste” van de eerste dag gehad want ik vind dat niet zo`n gezellig stuk. Hier hebben we onze eerst controle van vandaag en het scannen lijkt goed te gaan. Ook hier even een plaspauze gehouden bij een aardige familie, waar we ook een lekker kopje thee met wat lekkers krijgen. De wandeling gaat nu naar Elst, hier vind ik het altijd erg gezellig, dit begint al in de nieuwbouwwijk en stopt eigenlijk pas als je Elst weer uit gaat. In Elst komen we ook het rustpunt van de WishWalkers tegen. We worden hier, net zoals ander jaren (want dit is de 5^de keer dat ik als WishWalker mee doe aan de 4 Daagse), weer erg enthousiast en vriendelijk ontvangen en onder het genot van een lekker soepje en ander lekkers houden we even een wel verdiende pauze.

Tussen Valburg en Slijk-Ewijk is de route wat aangepast, dit keer lopen we via de andere kant om de zandafgraving heen, hier is de weg gelukkig wat breder en beter dan de oude route. Hier kom ik in gesprek met een man, die reageert op mijn ‘Uut Grunn’- vlaggetje op m`n tasje. Deze man is een Canadees die nu 15 jaar in Groningen woont, vandaar dat hij de Groningse vlag herkende, misschien moet ik er volgend jaar maar een Doe Een Wens-vlaggetje van maken. Vlak voor Oosterhout wordt het weer tijd om een soepje te gaan eten want met deze temperaturen gaat dat er wel in.

Hier wacht  ik ook  op m`n wandelmaatje, want die ben ik alweer kwijt geraakt maar gelukkig hebben we vaste plaatsen waar we dan afspreken en dat is dit keer bij het “Olat-soepje”.

Na ons “Olat-soepje” gaan we op naar de laatste km-ers, we lopen Oosterhout binnen, hier worden we niet alleen getrakteerd op gezelligheid maar ook op af en toe een  verfrissende “douche”, er wordt door de toeschouwers goed voor ons gezorgd.

Dan zie ik vlak voor de dijk een doek hangen met controle er op, handig dat je niet naar je kaart hoeft te zoeken,  alleen je hand maar uit hoeft te steken. Dan hoor ik verschillende controleurs zeggen: “ Loop maar door, er wordt niet gescand.” De één met het verhaal de scanners doen het niet en de ander met het verhaal dat het op deze plek te druk is om te scannen….dus we lopen gewoon door.

Ik ga nu de dijk op en kan lekker doorlopen omdat ik naast de weg door het gras loop, dan zie ik in de verte de Waalbrug en weet dat de finish van de 1^ste dag in zicht is. Nog even een klein stukje door Lent, de Waalbrug over en hier hebben  de dronken studenten plaats gemaakt voor “normale” toeschouwers, ook gezellig!

Nog een klein stukje door Nijmegen en dan naar de Wedren, ik meld mij af bij de aardige dames van 40D, laat mij scannen en ja, ik ben gefinisht Rond 14.00 uur ben ik binnen en heb gelukkig geen last gehad van de warmte en hoop dat de rest van de dagen net zo goed gaan als deze.

Langs deze weg wil ik iedereen bedanken, die op welke manier dan ook, een bijdrage heeft geleverd aan deze

“WishWalk” 4 daagse.

Met vriendelijke wandelgroet,

Karin Gibcus